WITAMY NA STRONIE WARMIŃSKO-MAZURSKIEGO BANKU SPÓŁDZIELCZEGO!

 Centrum Usług Internetowych

Obsługa klienta indywidualnego
Obsługa klienta korporacyjnego

 

 

 

Ogłoszenie o zakończeniu projektu pn „Zakup narzędzi i systemów informatycznych oraz unowocześnienie oferty produktowej w Warmińsko-Mazurskim Banku Spółdzielczym z siedzibą w Piszu”

 

Informacja o sytuacji finansowej Banku 31.12.2011

Opinia Niezaleznego Biegłego Rewidenta

Bankowy Fundusz Gwarancyjny
                                                   

 

Misją Banku

jest rzetelna i profesjonalna obsługa klientów  oraz budowanie przyjaznego banku specjalizującego się w obsłudze rolnictwa, małych i średnich przedsiębiorstw oraz gospodarstw domowych.

 Co nas wyróżnia?

 Oferta usług Banku jest stale dostosowywana do zmieniających się uwarunkowań rynku oraz rosnących wymagań klientów. Chociaż konkurencja w sektorze bankowym jest bardzo silna, Bank od lat cieszy się ugruntowaną pozycją na rynku lokalnym. Cechuje nas:

Historia banku

          Bankowy sektor spółdzielczy stanowił i stanowi obecnie istotny element polskiego systemu finansowego. Banki spółdzielcze począwszy od 2002 roku działają w strukturze dwuszczeblowej. Warmińsko-Mazurski Bank Spółdzielczy z siedzibą w Piszu zrzeszony jest w Banku Polskiej Spółdzielczości S.A. w Warszawie. Z uwagi na tradycyjne związki z lokalną społecznością Warmińsko-Mazurski Bank Spółdzielczy skoncentrował się na bankowości detalicznej. Głównymi klientami banku są rolnicy indywidualni, drobni przedsiębiorcy oraz osoby fizyczne. Za priorytetowe działanie uznawana jest obsługa samorządów terytorialnych, ich jednostek, zakładów i spółek. Warmińsko-Mazurski Bank Spółdzielczy jest stosunkowo młodym bankiem – został założony 3 stycznia 1985 roku jako Bank Spółdzielczy w Rucianem-Nidzie. Rozbudowując się sukcesywnie utworzył sieć 3 oddziałów – w Rucianem-Nidzie, Piszu i Białej Piskiej. W 1999 roku zostały przyłączone 3 niewielkie banki spółdzielcze: z Orzysza, Piecek i Miłek. W 2000 roku przyłączono Bank Spółdzielczy w Wydminach.  Po połączeniu udział aktywów i funduszy własnych czterech banków przyłączonych był zbliżony do aktywów i funduszy Banku Spółdzielczego w Rucianem - Nidzie. Po łączeniach nastąpił okres centralizacji. Utworzono centralę banku w Piszu ze względów technicznych i logistycznych i w związku z tym siedzibę banku przeniesiono do Pisza, a nazwę zmieniono na Bank Spółdzielczy Ruciane Nida. Od 01.01.2007r nastąpiła zmiana nazwy banku na Warmińsko-Mazurski Bank Spółdzielczy, co zakończyło okres łączeń podkreślając jednocześnie lokalny charakter naszego banku.  W okresie od zakończenia połączenia tj. od 1 stycznia 2000 roku do 31 grudnia 2007 roku bank osiągnął wysoki wzrost rozmiarów działalności i funduszy własnych. Z roku na rok generowany był coraz wyższy poziom wyniku finansowego. Przyjmując za bazę 31 grudnia 1999 roku, suma bilansowa wzrosła z 34 do 150 mln zł, osiągając dynamikę ponad 441 %. Fundusze własne zwiększy się z 3,4 do 21,1 mln zł przy dynamice 620 %. W roku 1999 osiągnięto zysk netto 0,6 mln zł, a w 2007r. – 3,4 mln zł – dynamika 567 %.        

 

Rada Nadzorcza

 

1.	Stanisława Michalak	-	Przewodnicząca Rady
2.	Irena Maria Zagórska	-	Wiceprzewodnicząca Rady
3.	Urszula Jolanta Piętak	-	Sekretarz Rady
4.	Marek Szabelski	-	Członek Rady
5.	Wiesław Sadok	-	Członek Rady
6.	Halina Mikucka	-	Członek Rady
7.	Magda Pupek	-	Członek Rady

   

 

 

Warmińsko-Mazurski Bank Spółdzielczy objęty jest polskim systemem gwarantowania. Depozyty zgromadzone w Banku są chronione przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny.

Zarząd Banku uchwałą nr 37/2009 z dnia 09.04.2009r. przyjął do stosowania zasady dobrej praktyki bankowej w brzmieniu:

                                       ZASADY DOBREJ PRAKTYKI BANKOWEJ 

                 I. Postanowienia ogólne

                 II Zasady postępowania banków w stosunkach z klientami

                 III Zasady wzajemnych stosunków pomiędzy bankami

                 IV Zasady reklamy

                 V Zasady postępowania pracownika banku

                 VI Zasady postępowania ze skargami i reklamacjami klientów

 

Rozdział I

Postanowienia ogólne  

1.Zasady Dobrej Praktyki Bankowej zwane dalej „Zasadami" stanowią zbiór zasad postępowania związanych z działalnością banków i odnoszą się odpowiednio do banków, osób w nich zatrudnionych oraz osób, za których pośrednictwem banki wykonują czynności bankowe.

2.Banki, uznając, iż są instytucjami zaufania publicznego, w swojej działalności kierują się przepisami prawa, uchwałami samorządu bankowego, normami przewidzianymi w Zasadach oraz dobrymi zwyczajami kupieckimi, z uwzględnieniem zasad: profesjonalizmu, rzetelności, rzeczowości, staranności i najlepszej wiedzy. 

 Rozdział II

Zasady postępowania banków w stosunkach z klientami  

1. W stosunkach z klientami banki postępują z uwzględnieniem szczególnego zaufania, jakim są darzone oraz wysokich wymagań co do rzetelności, traktując wszystkich swoich klientów z należytą starannością.

2. Bank nie może wykorzystywać swego profesjonalizmu w sposób naruszający interesy klientów.

3. Bank w stosunkach z klientami i przy wykonywaniu czynności na rzecz klienta powinien działać zgodnie z zawartymi umowami, w granicach dobrze pojętego interesu własnego i z uwzględnieniem interesu klientów.

4. Bank powinien informować klienta o rodzajach i warunkach świadczonych usług, wyjaśniając różnice między poszczególnymi oferowanymi usługami ze wskazaniem korzyści, które dana usługa gwarantuje oraz związanych z daną usługą ryzykach.

5. Zasady działania banku w stosunkach z klientami, informacje o świadczonych usługach, a także umowy, dokumenty bankowe i pisma kierowane do klientów powinny być formułowane w sposób precyzyjny i zrozumiały.

Rozdział III

Zasady wzajemnych stosunków pomiędzy bankami  

1. Banki we wzajemnych stosunkach kierują się zasadami rzetelności, lojalności środowiskowej i kultury korporacyjnej oraz powszechnie przyjętymi wzorcami zachowań instytucji zaufania publicznego, z poszanowaniem zasad uczciwej konkurencji.

2. Banki, nie naruszając własnych interesów oraz zachowując tajemnicę handlową, powinny wspomagać się przy wykonywaniu wspólnych przedsięwzięć, służących umacnianiu systemu bankowego a także przy wykonywaniu czynności bankowych - na zasadzie równości i wzajemności, szczególnie w zakresie wymiany informacji dopuszczonej przepisami prawa i wewnętrznymi porozumieniami.

3. Przy wzajemnym udzielaniu informacji i wydawaniu poświadczeń, banki powinny szczególnie dbać o ich prawdziwość i rzetelność.

4. Banki, bez ważnych powodów, nie powinny wypowiadać sobie umów, zwłaszcza umów o stałej współpracy.

5. Banki powinny dążyć do polubownego załatwiania powstających pomiędzy nimi sporów, a w szczególności korzystać z sądownictwa polubownego, prowadzonego przez samorząd bankowy.

 
Rozdział IV
Zasady reklamy

1. Akcje reklamowe banków powinny rzetelnie informować klientów o prowadzonej działalności.

2. Banki, informując o rodzajach i warunkach świadczonych usług, powinny zapewnić klientowi pełną i rzetelną informację, w tym o możliwościach uzyskania dodatkowych korzyści oraz o kosztach i ryzykach związanych z poszczególnymi oferowanymi usługami, umożliwiając klientowi dokonanie właściwego wyboru.

3. Ocena usług oferowanych przez banki należy do klientów, w związku z tym banki w reklamach nie powinny odnosić się do ofert innych banków ani kreować negatywnych wizerunków konkurentów.

4. Banki w swoich reklamach nie powinny poddawać w wątpliwość solidności innych banków ani oceniać ich działalności.

5. W celu zapewnienia wiarygodności i obiektywizmu banki nie powinny finansować dokonywanych przez prasę i instytucje niebankowe porównań ofert bankowych.

 Rozdział V

Zasady postępowania pracownika banku  

1. Pracownik banku powinien:
• wykonywać swoje obowiązki starannie i sumiennie, zgodnie z najlepszą wiedzą i wolą, w granicach dopuszczalnego ryzyka uzasadnionego interesem banku,
• dbać o dobre imię banku i godnie go reprezentować,
• być lojalnym wobec banku, w którym jest zatrudniony,
• dążyć do podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych,
• wykorzystywać posiadaną wiedzę i kwalifikacje w interesie banku i jego klientów

2. Sprawą honoru pracownika banku powinna być odpowiedzialność za wypowiadane przez niego słowa, którymi powinien czuć się związany tak, jak formalnie sporządzonym dokumentem.

3. Pracownik banku powinien być uprzejmy i taktowny, udzielać rzetelnych informacji, rzeczowo wyjaśniać klientom istotę świadczonych przez bank usług, przy negocjacjach warunków umów udzielać informacji, które mają znaczenie dla zawieranej umowy.

4. Pracownik nie powinien podejmować czynności, które mogłyby doprowadzić do powstania konfliktu interesów pomiędzy nim a bankiem, w szczególności nie powinien podejmować działań konkurencyjnych wobec banku, w którym jest zatrudniony.

5. Pracownik nic może wykorzystywać zajmowanego w banku stanowiska dla osiągania osobistych korzyści.

 Rozdział VI

Zasady postępowania ze skargami i reklamacjami klientów

1. Banki powinny zapewnić w miejscach obsługi, dostępnych dla klientów informację o obowiązujących procedurach składania skarg i/lub reklamacji, wskazując w szczególności możliwe sposoby i/lub miejsca ich składania.

2. Banki po otrzymaniu skargi bądź reklamacji klienta, powinny go poinformować o tym fakcie, podając o ile to możliwe na tym etapie, przewidywany termin jej rozpatrzenia, oraz jednostkę banku zobowiązaną do udzielenia odpowiedzi.

3. Skargi na działalność banku, składane przez klientów powinny być rozpatrywane rzetelnie i w możliwie najkrótszych terminach. Maksymalny termin udzielenia odpowiedzi nic powinien być dłuższy niż 30 dni. Jeżeli, z uwagi na złożoność sprawy, zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i termin 30-dniowy nie może zostać dotrzymany, bank informuje klienta o prowadzonym postępowaniu i zakreśla termin udzielenia odpowiedzi. W tym przypadku termin rozpatrzenia skargi przez bank i udzielenia odpowiedzi nic może być dłuższy niż 90 dni.

4. Banki powinny zapewnić klientom informacje o działających przy Związku Banków Polskich:

1) Arbitrze Bankowym,
2) Sądzie Polubownym,
3) Komisji Etyki Bankowej,
oraz o sposobie komunikacji z tymi instytucjami.

5. Banki powinny dążyć do polubownego załatwiania sporów, powstających pomiędzy nimi a klientami, przedkładać terminowo wymagane dokumenty i niezbędne wyjaśnienia Arbitrowi Bankowemu w przypadku skierowania wniosku przez klienta do Arbitra Bankowego, a w przypadku spraw wykraczających poza właściwości bankowego arbitrażu konsumenckiego oraz braku możliwości polubownego rozstrzygnięcia w toku mediacji z klientem, powinny informować o możliwości skorzystania z sądownictwa polubownego prowadzonego przez samorząd bankowy.

                                                Zasady dobrej praktyki banków
                                    w zakresie informowania o przynależności
                                  do obowiązkowego systemu gwarantowania

Preambuła
Art. 38b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 474) nałożył na banki będące uczestnikami obowiązkowego systemu gwarantowania obowiązek informowania osób korzystających z ich usług o swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej oraz o uczestnictwie w tym systemie i zasadach jego funkcjonowania. Zgodnie z przepisami ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, informacje o uczestnictwie w obowiązkowym systemie gwarantowania powinny być podawane przez banki w sposób, w jaki są podawane informacje o świadczonych przez nie usługach i nie mogą być wykorzystywane w celach reklamowych. Celem pomocy bankom w prawidłowym i pełnym wypełnianiu tak zdefiniowanego ustawowego obowiązku wobec swoich klientów opracowano niniejsze “Zasady dobrej praktyki banków w zakresie informowania o przynależności do systemu gwarantowania”.
Postanowienia ogólne
§ 1.
1. Bank zobowiązany jest informować klientów o swojej przynależności do obowiązkowego systemu gwarantowania oraz o zasadach funkcjonowania tego systemu, na takich samych zasadach, jak podaje informacje o świadczonych przez siebie usługach.
2. Informując klientów o oferowanym produkcie lokacyjnym lub inwestycyjnym, bank powinien przekazywać również informację, czy i w jakiej części środki klienta objęte będą ochroną przepisów w zakresie systemów gwarantowania depozytów (np. ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym).
§ 2.
1. Informacje przekazywane klientom powinny być formułowane w sposób zrozumiały, precyzyjny i rzetelny.
2. Przekazywane przez bank informacje nie mogą naruszać zasad uczciwej konkurencji lub sugerować w jakikolwiek sposób, że fakt przynależności banku do systemu lub poziom i zakres ochrony wyróżnia go spośród innych banków.
Informacje przekazywane przez bank
§ 3.
Informacja o przynależności banku do obowiązkowego systemu gwarantowania powinna być umieszczona w każdym miejscu, w którym bank świadczy usługi, w sposób widoczny dla klientów. Informacje dostępne w placówkach bankowych
§ 4. W oddziałach banku powinny być dostępne dla klientów aktualne materiały informacyjne na temat zasad funkcjonowania obowiązkowego systemu gwarantowania, w tym ulotki Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
Informacje prezentowane na stronach internetowych
§ 5.
1. Bank powinien informować klientów o swojej przynależności do obowiązkowego systemu gwarantowania oraz o zasadach jego funkcjonowania na swoich stronach internetowych, w widocznym miejscu.
2. Informacja powinna być sformułowana i zaprezentowana w sposób czytelny, zrozumiały dla klientów. 3. Elementem informacji o zasadach funkcjonowania systemu gwarantowania na stronie internetowej banku może być link do strony internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
Informacje zawarte w umowach dotyczących produktów bankowych objętych gwarancjami Bankowego Funduszu Gwarancyjnego
§ 6. Informacja o tym, że dany produkt bankowy jest objęty (oraz w jakiej części) gwarancjami Bankowego Funduszu Gwarancyjnego powinna być integralną częścią umów dotyczących tego produktu, zawieranych między bankiem a klientem.
Informacje przekazywane klientom bezpośrednio przez pracowników banku
§ 7.
1. Każdy pracownik banku mający kontakt z klientem powinien posiadać wiedzę o uczestniczeniu banku w obowiązkowym systemie gwarantowania i zasadach funkcjonowania tego systemu.
2. Podstawowa wiedza, jaką powinien dysponować pracownik powinna obejmować co najmniej następujące zagadnienia:
1) jaki podmiot jest odpowiedzialny za gwarancje,
2) jakie są limity gwarancyjne,
3) kto jest wyłączony spod gwarancji,
4) jaki jest zakres przedmiotowy gwarancji.
§ 8.
1. Bank, realizując programy szkoleniowe w stosunku do swoich pracowników, powinien w nich uwzględniać informacje dotyczące zasad gwarantowania depozytów.
2. Pracownicy banku powinni mieć udostępniony numer infolinii i adres strony internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
§ 9.
1. Przy zawieraniu umowy produktu lokacyjnego lub inwestycyjnego klientowi banku powinna być przekazana informacja, czy środki klienta objęte będą ochroną na podstawie przepisów w zakresie systemów gwarantowania depozytów (np. ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym).
2. W przypadku, gdy bank oferuje za swoim pośrednictwem produkty finansowe innych podmiotów, klienci powinni być informowani wyczerpująco o tym, kto jest stroną umowy oraz o tym, że bank pełni w takim przypadku jedynie rolę kanału dystrybucji produktów finansowych.
§ 10.
1. Pracownicy banku powinni udzielać rzetelnych i wyczerpujących odpowiedzi na pytania klientów odnoszące się do problematyki bezpieczeństwa i ochrony lokowanych przez nich środków. W szczególności klienci powinni być wyczerpująco informowani o ryzykach związanych z rodzajem podejmowanych inwestycji.
2. W przypadku wątpliwości, co do prawidłowej odpowiedzi na pytania klientów o zakres gwarancji, pracownicy banku powinni przekazywać numer infolinii Bankowego Funduszu Gwarancyjnego lub adres strony internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.  
§ 11.
Informacje o uczestnictwie w obowiązkowym systemie gwarantowania nie mogą być wykorzystywane w celach reklamowych, nie powinny też być prezentowane jako element polityki konkurencyjności pomiędzy bankami.
Stosowanie Zasad
§ 12.
Bank, który przyjął Zasady dobrych praktyk do stosowania, dba o to, by wszyscy jego pracownicy oraz osoby występujące w jego imieniu, zapoznały się i stosowały niniejsze Zasady.

 

 

 

Tryb i zasady wnoszenia i rozpatrywania reklamacji